ควรพิจารณาเป็นเพียงข้อมูลจำเพาะตามชื่อเท่านั้น กระแสไฟที่ไหลผ่านฟิวส์และเวลาที่ฟิวส์จะละลายนั้นระบุไว้ในมาตรฐานผลิตภัณฑ์ฟิวส์ ซึ่งจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับมาตรฐาน ฟิวส์จะมี "ค่าสัมประสิทธิ์ฟิวส์" ซึ่งมีค่ามากกว่า "1" (โดยทั่วไปจะอยู่ระหว่าง 1.1 ถึง 1.5) ซึ่งเป็นอัตราส่วนของ "กระแสไฟปกติที่ไม่ใช่ฟิวส์" ต่อ "กระแสไฟที่กำหนด" จากค่านี้จะเห็นได้ว่าแม้ว่ากระแสไฟที่ไหลผ่านฟิวส์จะมากกว่ากระแสไฟที่กำหนด แต่ไม่เกินกระแสไฟปกติที่ไม่ใช่ฟิวส์ ฟิวส์ก็ไม่ควรขาด
กระแสไฟฟ้าที่กำหนดคือกระแสไฟฟ้าสูงสุดที่ฟิวส์สามารถทำงานได้เป็นเวลานาน โดยถือว่ากระแสไฟฟ้าป้องกันคือ Ir กระแสไฟฟ้าที่กำหนดของฟิวส์ควรเลือกเป็น In จากนั้นทั้งสองจะต้องเป็นไปตามเงื่อนไขต่อไปนี้ In=Ir/(fo*f1) โดยที่ fo คืออัตราการลดของฟิวส์ตามมาตรฐานที่แตกต่างกัน และฟิวส์ตามมาตรฐาน ICE อาจไม่สามารถ Add อัตราการลดได้ นั่นคือ fo=1 สำหรับฟิวส์มาตรฐาน UL อัตราการลดคือ fo=0.75 f1 คืออัตราการลดหลังจากพิจารณาถึงอุณหภูมิ ยิ่งอุณหภูมิแวดล้อมสูงขึ้น ฟิวส์ก็จะยิ่งร้อนขึ้นเมื่อทำงานและมีอายุการใช้งานสั้นลง สิ่งสำคัญที่ต้องทราบคือสิ่งนี้หมายถึงอุณหภูมิของอากาศที่อยู่รอบๆ ฟิวส์ และไม่ควรสับสนกับอุณหภูมิห้อง ไม่ว่าจะเป็นข้อกำหนดของ UL หรือข้อกำหนดของ ICE ข้อกำหนดสำหรับฟิวส์จะกำหนดขึ้นที่อุณหภูมิห้องที่ 25 องศา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพิจารณาอัตราการลดที่แน่นอน เห็นได้ชัดว่าอัตราการลดพิกัดของฟิวส์ยังแตกต่างกันตามอุณหภูมิแวดล้อมที่แตกต่างกันด้วย
วัสดุของฟิวส์เป่ามีอุณหภูมิการหลอมเหลวที่ต่ำกว่าและไวต่ออุณหภูมิแวดล้อมมากกว่าและมีอัตราการลดที่มากขึ้น ฟิวส์กู้คืนตัวเองแบบโพลีเมอร์มีความไวต่ออุณหภูมิมาก จึงมีอัตราการลดที่มากที่สุดตามอุณหภูมิ หลังจากใช้ค่านี้แล้ว ไม่เพียงแต่จะรับประกันการทำงานของวงจรที่ปลอดภัยเท่านั้น แต่ยังรับประกันการทำงานของฟิวส์ที่ปลอดภัยและยาวนานอีกด้วย
